Alles mag en niets moet!

Link

“Alles mag en niets moet”

het thema dat ik afgelopen jaar meenam naar mijn yogalessen. Ik ben er veel mee in de weer geweest, heb er veel over nagedacht en er veel mee gespeeld. Het klinkt zo makkelijk en toch ook weer helemaal niet. Het roept veel op. Mag je wel zo leven, sommige dingen moeten toch gewoon!?

Alles mag en niets moet, mijn strenge katholieke opvoeding heeft mij daar in ieder geval niet in aangemoedigd. Verre van dat. Schuld en zonde. Het is mij met de paplepel ingegoten, eerst voor anderen zorgen en dan pas voor jezelf. Zucht. Logisch die schuldgevoelens. Steeds dat stemmetje dat me uitschold voor egoïst. Ja maar hallo zeg, het is mijn leven, ik mag het toch zelf weten. Enfin verstand, gevoel, normen alles husselt dan door elkaar.
MAAR afgelopen jaar heb ik flink huisgehouden met het opschonen van de nodige schuldgevoelens. Ik was er klaar mee. De vervolgopleiding tot rouwtherapeut (jaa geslaagd, ook dat nog, trots en blij;-) en ook het intensief beoefenen van bikramyoga hebben mij daarbij enorm geholpen. Jemig wat een klus. Patronen muurvast. Moed, durf, doorzettingsvermogen, focus, inzicht, aankijken en vertrouwen je hebt het allemaal nodig om het te doorbreken. Dan krijg je ook wat. Dat dan weer wel. Makkelijk? Nee zeker niet.
Sommige moeten houd ik er trouwens wel in. Ik noem ze “het heilige moeten.”
Bijvoorbeeld dat je aan zelfzorg moet doen, dat ben je je lijf en je psyche verplicht. Goed voor jezelf zorgen en voor jezelf kiezen, pas dan kun je er echt voor de ander zijn. Zoals we dat ook in het vliegtuig voorgeschoteld krijgen. Eerst zelf je zuurstofkap op en dan pas die van je kind.
Vervang de woorden
serieus, plicht, moeten
in
lichtheid, spelen, ontdekken
en je leven verandert.
 

Gevoelens, emoties… wat moet je ermee?

Gevoelens, emoties… wat moet je ermee?

Voor mij vormen emoties het mooiste goed om echt JA te zeggen tegen het leven.
En ja, tegelijkertijd een hele klus om je eigen gevoelens te begrijpen. Hoe emoties een plek innemen in je leven is voor iedereen verschillend. De één kan gemakkelijk boosheid toelaten, terwijl dat voor een ander ‘not done’ is. En waar iemand anders het verdriet spontaan kan laten stromen, gaat haar buurvrouw bij verdrietige omstandigheden gelijk ‘op slot’. Het heeft alles te maken met wie je bent en hoe je in elkaar steekt. Maar zeker ook met wat je hebt meegemaakt in je opvoeding, wat generatie op generatie is doorgegeven én hoe jouw hechting is geweest. Hoe ben je welkom geheten toen je geboren werd en hoe was de zwangerschap van jouw moeder? Dit alles heeft wat mij betreft te maken met hoe het in het hier en nu met je gaat, of beter gezegd: hoe je met gebeurtenissen omgaat. Mij fascineert dit enorm! En dat is, denk ik, ook een belangrijke reden waarom ik in afgelopen jaren zo naar ‘rouw en verlies’ ben gedreven. Ik, die als hooggevoelig persoon best geworsteld heb met gevoelens en emoties. Maar ik durf nu, op 54 jarige leeftijd, wel te zeggen dat ik daarin volwassen ben geworden. Maar allemachtig, wat een klus!

Enfin ik kan er uren over praten maar zeker ook over schrijvenJ En met dat laatste ga ik een start maken deze vakantie. Het kriebelt al jaren om een boek te gaan schrijven. Als coach die het beste bij mensen naar boven haalt en alle kriebels die mensen voelen uitvergroot, ga ik natuurlijk ook mijn eigen kriebels serieus nemen. Want mijn motto is zoals de meeste van jullie weten: DOE VOORAL WAAR JE BLIJ VAN WORDT!

Ik ga naar Zuid-Frankrijk waar ik met een groep van 25 mensen onder begeleiding van Geert Kimpen en een drietal andere schrijvers gecoacht en geïnspireerd word.

Spannend? JA!
Leuk? JA!
Eng? JA!
Zin in? JA!
Gedachtes als ‘wie denk je wel dat je bent om dat te kunnen?’ JAA!
Neem je deze serieus? NEE!

Ik ga gewoon beginnen en vertrouw er op dat er moet gebeuren wat er moet gebeuren! Een bladzijde heb ik al en die deel ik vast graag met jullie. Namelijk het volgende gedicht:

De herberg
Dit mens-zijn is een soort herberg.
Elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugd, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen om plaats te maken voor extase……..
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langs komt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.
Rumi

Ik wens jou ook een heerlijke zomer toe, wat je ook gaat doen, geniet ervan! Want, voordat je het weet, klopt er een onaangename gast op jouw deur. En mocht die gast al onverhoopt aangeklopt hebben dan wens ik je toe dat je deze welkom kan heten, hoe verrekte moeilijk, echt niet te doen en pijnlijk dat soms ook kan zijn. Alle goeds!

Zomergroet van Jolande

JA zeggen tegen het leven

Afgelopen twee jaar heb ik met veel plezier de opleiding Rouw & Verlies bij ‘het Land van Rouw’ gevolgd. Wellicht klinkt het ‘met plezier’ je wat gek in de oren, maar toch heb ik dit echt zo ervaren. Ik wil graag met je delen welke wonderlijke les ik hieruit heb gehaald.

Thuiskomen
Op de eerste dag van de opleiding had ik meteen een gevoel van thuiskomen. Daar al direct duidelijk werd dat allerlei (heftige en vervelende) gevoelens er mochten zijn, denk bijvoorbeeld aan schaamte, leegte, eenzaamheid, intense pijn, verdriet etc. Ik leerde in de opleiding bijvoorbeeld dat ik schaamte heel moeilijk kon toelaten. Daar schaamde ik me echt voor… Enfin al dit soort gevoelen kun je tegenkomen als je een verlieservaring meemaakt of in een rouwfase zit. Ik heb veel (op weer een diepere laag) over deze gevoelens mogen leren en met name om deze “gewoon” te laten zijn, toe te laten en vervolgens te omarmen.

‘’JA!’’ zeggen
Het klinkt allemaal logisch en gemakkelijk, maar dat is het zeker niet – ook niet voor mij als ervaren coach. Ook ik kom mijn eigen angsten tegen, met bloed, zweet en tranen. Ik heb weer een laagje dieper in mijn eigen ziel mogen kijken en het voelt als een groot cadeau om dit te hebben mogen delen met mijn opleiders en klasgenoten.

Gevoelens herkennen, delen en er dwars doorheen gaan. Je angsten aan durven kijken en ervaren dat daardoor kracht en energie vrijkomt. Dat is volmondig ‘’JA!’’ zeggen tegen het leven.

Vrijheid
Kortom, gevoelens horen hoe dan ook bij het leven. Met de positieve gevoelens zijn we blij, maar met de minder fijne gevoelens die we hebben meestal niet. Die drukken we onbewust weg. Maar reken maar dat ze er zitten want we hebben allemaal verlieservaringen en/of gestolde rouw in ons aanwezig in veel verschillende lagen. Vroeg of laat maakt iedereen iets mee waarbij gratis en voor niets deze minder fijne onverwerkte gevoelens meekomen. Eigenlijk raar dat we daar zo van wegrennen, want uiteindelijk levert het toelaten je alleen maar vrijheid op. Het maakt ruimte om te doen en laten wat jij wilt. Ik weet uit ervaring dat je hierin niets te sturen hebt, het komt op het moment dat jij er aan toe bent en dan is het hek ook echt van de dam.

Het leven kan alleen
achteraf begrepen worden
maar het moet voorwaarts
geleefd worden.

(S. Kierkegaard)

Dankbaar
Ik ben blij en dankbaar dat ik zelf weer door een laagje angst ben heen gegaan. Dat geeft goede zin en ook nog eens een diploma tot rouw en verliesbegeleidster!

Met veel liefde voor allerlei (rouw en verlies-) gevoelens ga ik met een groot ‘’JA!’’ 2017 in! Ook jou wens ik een groot ‘’JA!’’ toe! Heb het goed, pluk de dag en wees dankbaar.

En bij deze ben je vanaf nu ook van HARTE welkom voor hulp of een luisterend oor voor alles wat met rouw en verlies te maken heeft. Binnenkort volgt er meer info op mijn website, maar daarover nu al bellen voor vragen kan natuurlijk altijd.

 

Tien jaar met een zingend hart!

De waarheid is dat je gewoon moet doen wat goed voor je is, wat goed voelt en wat je hart laat zingen. Want wat de wereld wil, is mensen met een zingend hart.

De waarheid is dat je gewoon moet doen wat goed voor je is, wat goed voelt en wat je hart laat zingen. Want wat de wereld wil, is mensen met een zingend hart.

Zoveel verhalen, belemmeringen doorgeworsteld, lol gemaakt, pijn gehad, confrontaties aangegaan, uitdagingen, tranen, muizenstapjes en stappen (uit comfortzone’s) gezet, nieuwe banen gevonden, grenzen gesteld, onmogelijke keuzes, geheimen, irritaties uitgesproken, lachsalvo’s, gevoelens die er toch mochten zijn, gouden gesprekken, sparren, het echt niet meer weten, radeloos zijn, verantwoordelijkheid nemen, eigen regie, vertrouwen op intuïtie, etcetcetcetc

Ik ben jullie allen dankbaar dat ik met dit alles er voor jullie mocht zijn en het met me deelden. Dat doet heel goed zoveel vertrouwen! Kortom mijn hart zingt nog steeds om de keren dat ik er voor jullie ben geweest en nu mag zijn. Nog heel lang hoop ik.

Houden van je zelf

Link

Afgelopen oktober ben ik afgestudeerd aan de opleiding Intuïtieve Ontwikkeling. Ik heb daar veel geleerd! Iets daarvan wil ik met jullie delen en dat is namelijk het ’houden van je zelf’.

Het klinkt zo zweverig, tenminste ik moest er erg aan wennen: rationeel snapte ik dat altijd wel, gevoelsmatig lag dat anders. Maar gedurende de vier jaar van mijn studie raakte ik almaar meer overtuigd van het feit dat het eigenlijk mijn allerbelangrijkste taak in mijn leven is:
• jezelf leuk vinden;
• lachen om je blunders;
• je zelf niet kleiner maken dan de ander;
• het met jezelf gewoon goed hebben (ook in barre tijden);
• jezelf niet straffen als iets niet lukt (dat het niet lukt is al erg genoeg en dan ook nog eens jezelf daarover op je kop zitten, tjonge tjonge wat een leven…..).

Inmiddels is mijn stellige overtuiging (ook gebaseerd op de minimaal duizend mensen die ik afgelopen 15 jaar gecoacht en getraind heb): wanneer je niet van jezelf houdt of jezelf niet leuk vindt, dan ben je steeds in ‘gevecht’ met jezelf.
In gevecht met jezelf over dat je buurvrouw namelijk veel beter hard kan lopen dan jij, of dat je vriendin veel leuker kan schrijven en dat van jou eigenlijk niet zo veel voorstelt, om nog maar niet te spreken over je collega die, daar waar jij dichtklapt, altijd zo goed haar woorden weet te vinden. Allemaal veel beter, mooier, slimmer, alerter, zorgzamer etc. dan dat jij het kan of doet.
De ganse dag (oké laat ik niet overdrijven, maar zeker wel een groot deel van de dag;-) zijn we (onbewust) bezig om het perfect te doen of ons zelf te vergelijken met anderen en daardoor ons zelf te onder- of juist te overwaarderen.
Resultaat: je wordt er moe van, het kost bakken energie, je bent bij jezelf vandaan en je ervaart waarschijnlijk geen grip en weinig regie. Sterker nog: alle problemen komen hier uit voort.

Kortom: hoe meer je bij jezelf bent en accepteert dat je bent zo als je bent, des te meer regie je over je (werk)leven gaat ervaren en hoe minder humeurig je wordt van reacties van anderen. Dan kan je lachen over je valkuilen en verruil je strengheid voor mildheid.
Dat is mooi gezegd, hè! ☺
En dat het makkelijk is, hoor je mij niet zeggen. Integendeel! Maar ach, je hebt er een heel leven voor gekregen om er steeds ietsje beter in te worden.

Jezelf willen verbeteren
is jezelf geweld aan doen,
vrijheid is niet het resultaat van inspanning,
maar van inzicht.

Voor de liefhebbers nog een prachtig filmpje, die ik gebruikt heb in mijn presentatie tijdens mijn afstuderen.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=d_K9FEeHphs

Klein is het nieuwe Groot

Link

“De tijd van stil zitten en wachten tot de crisis voorbij is, is over” las ik laatst ergens. Ik heb in dat -stil zitten en wachten- überhaupt nooit geloofd, maar alá, ik las verder dat het in de huidige economische situatie juist tijd is om jezelf te laten zien.
Én dan wordt er bij mij wel een snaar geraakt;-)

Zoals er bij mij ook een heleboel snaren geraakt worden bij het recente filmpje van de Triodosbank.                                                                         (http://www.youtube.com/watch?NR=1&feature=endscreen&v=PV8qKJDt6EI)

In dit filmpje wordt oa gesproken over dat we in een geweldige tijd leven; over de vrijheid die we hebben, wat we allemaal kunnen en weten en hoe we op deze hele wereld met elkaar in verbinding staan. Dat de wereld steeds kleiner wordt en dat we wachten als het om de economie gaat op iets groots, iets wat van boven komt, iets wat het kabinet voor ons gaat oplossen, regelen en of beslissen.

Maar ………..de macht is niet meer aan groot, de kracht is aan klein. Aan JOU!

Met iedere handeling, al jouw kwaliteiten en vaardigheden ben je groots voor je omgeving, je organisatie of je klanten.
Als je in jezelf investeert of jouw organisatie doet dat in jou, levert dat een mens of een medewerker met veerkracht en flexibel om kunnen gaan met veranderingen op.
En dat is keihard nodig in deze tijd.
Meebewegen met veranderingen, met even geen (leuk)werk hebben, met (dreigend) ontslag, met minder inkomsten en noem maar op.

Het leven is een stroom van natuurlijke veranderingen. Bevecht ze niet, dat veroorzaakt slechts pijn. Laat de werkelijkheid de werkelijkheid zijn. Lao Tse

En ondertussen blijven kijken en voelen waar JOUW talenten liggen waar de wereld wat aan heeft. Wat jij elke dag doet maakt verschil. Wat jij wel of niet koopt. Hoe jij werkt. Hoe jij reist. Zelfs zoiets kleins als glimlachen naar de persoon die tegenover je zit in de trein. Al deze handelingen samen zorgen voor de grote, de echte verandering. Zo maken we van klein, het nieuwe groot. Steeds meer zie je initiatieven ontstaan die bijdragen aan een andere economie. Groener. Menselijker. Innovatiever. Duurzamer.
Daar word ik in ieder geval blij van.

Zekerheden die men bang is te verliezen
zijn geen zekerheden. Frère Werry

Technologische ontwikkelingen op coachgebied!?

“Technologische ontwikkelingen maken nieuwe vormen van ons werk als coach mogelijk

Bovenstaande uitspraak is de rode draad van het congres over “Innovatie bij professioneel begeleiden”, dat ik onlangs bijwoonde.

“Ja ja”, dacht ik, “eerst zien, dan geloven of dat daadwerkelijk bij ons beroep ook mogelijk is! Het is toch van essentieel belang dat je face-to-face gesprekken met je klanten blijft voeren? We moeten ze toch kunnen aankijken, zien wat er gebeurt, hoe ze reageren, etc.?”. Wie schetst mijn grote verbazing over mijzelf aan het einde van de dag? Ik werk er al lang mee!

En ik ben alleen maar meer uitgedaagd om er bewuster mee om te gaan en nog breder te kijken naar wat e-coaching, ofwel social media naast face-to-face gesprekken meer kan bijdragen aan coachingstrajecten. Wat ik onbewust al wist kan ik nu bewuster inzetten! En wel dat de inzet van social media een intensiever leertraject mogelijk maakt. Dit vanwege de hogere frequentie van het contact tussen mij en de klant.

Van injectie (face-to-face gesprekken) naar infuus*; een continu leerproces bevorderen; naast face-to-face gesprekken een Skype-gesprek voeren, een “opfris-sms’je” sturen, een link doorsturen naar een inspirerend filmpje op Youtube, of met elkaar een tijdstip afspreken om even kort te chatten over hoe het gaat, alleen dan op essentie: het behoort allemaal tot de mogelijkheden. Ik zie het als een methodiek  die ik soms veel en soms af en toe zal toepassen. Het is maar net hoe het uitkomt en wat past bij de klant, en zeker niet onbelangrijk: ook bij mijzelf.  Bij jongere klanten zal het meer als vanzelf gaan, die weten niet beter.

Een ding weet ik zeker; in 2025 zal alleen face-to-face gesprekken voeren zò 2012 zijn!

Maar wat het mij in ieder geval – weliswaar van een heel andere orde, maar zeker niet minder belangrijk – ook gebracht heeft, is dat ik dacht dat ik achterliep op deze nieuwste ontwikkelingen. Dat blijkt reuze mee te vallen! Door deze dag ben ik van onbewust naar bewust gekomen en blijk ik best nog “hip” te zijn als het gaat om generatie Y en Z te kunnen blijven begrijpen. En dat is een heel prettige bijkomstigheid voor iemand die net 50 is geworden en daar toch nog aan moet wennen.

*Met dank aan Ulrike Wild voor de analogie!